Hallo, kia ora!

Welkom op mijn web-log.
Van eind oktober 2004 tot en met juli 2005 was ik op reis in Australië, Nieuw Zeeland en Samoa. Met mijn eigen auto en surf board ben ik in 7,5 maand heel veel surfstranden van het noordereiland van NZ langs gegaan. Tussendoor zag ik ook nog wat van de rest van het land en ik heb gewerkt als het nodig was.

Aan deze log ga ik niets meer veranderen. Maar ik kom er nog wel, dus als je wil laten weten wat je ervan vindt zou ik dat heel leuk vinden!

Groetjes, Anke

Hallo, kia ora!

Welkom op mijn web-log.
Van eind oktober 2004 tot en met juli 2005 was ik op reis in Australië, Nieuw Zeeland en Samoa. Met mijn eigen auto en surf board ben ik in 7,5 maand heel veel surfstranden van het noordereiland van NZ langs gegaan. Tussendoor zag ik ook nog wat van de rest van het land en ik heb gewerkt als het nodig was.

Aan deze log ga ik niets meer veranderen. Maar ik kom er nog wel, dus als je wil laten weten wat je ervan vindt zou ik dat heel leuk vinden!

Groetjes, Anke

De terugweg Alweer 6 dagen geleden kwam ik aan op Schiphol, na 24 uur in vliegtuigen en in totaal 30 uur onderweg! Alles ging goed, ik had weinig overstaptijd (gelukkig) en mijn bagage kwam er al snel aan glijden na de laatste vlucht van Frankfurt naar Amsterdam. Het was heel leuk dat de familie uit Northland waar ik een maand gelogeerd had en bloemen had geoogst, ook toevallig op 13 juli ging vliegen. Zij gingen 10 dagen op vakantie naar Australië en vlogen al om 10:00. Ik zorgde dus dat ik vroeg op het vliegveld was, waar ik met ze heb ontbeten bij McDonalds. Het was erg fijn om deze lieve mensen nog een keer te kunnen zien! Terwijl de rest van de kids aan het spelen waren in de "Airspace Play Area" maakte ik deze foto van Ross en Sam en kleine Rueben. Zo vroeg daar zijn had ook het voordeeltje dat ik als een van de allereersten kon inchecken voor de vluchten naar Sydney, Bangkok en Frankfurt, dus geen lange rijen voor mij. Tijdens de korte stop in Sydney even snel ge’smst met mijn zus, want we waren dan eindelijk een keer tegelijk in Australie, al was het maar voor een uurtje. Zij met een camper aan de westkust, ik op het vliegveld van Sydney. Nu ben ik blij dat het lekker zomer is in Nederland… het is best moeilijk om de rust en de ruimte van Nieuw Zeeland in te moeten ruilen voor Amsterdam, maar het weer is in ieder geval stukken beter hier. Ik ben al op zoek naar werk, dat moet toch echt weer gebeuren nu. Op 1 september ga ik mijn eigen huis weer in, in de tussentijd mag ik gelukkig logeren bij goede vriend J.

Aankomst in Samoa
De tien dagen in Samoa waren echt geweldig, wat een prachtig en anders land. De vlucht vertrok op 29 juni om 7:20, en ik landde een dag eerder in Samoa, op 28 juni om 12 uur ‘s middags. Dit komt doordat het net aan de andere kant van de datumgrens ligt, het is er dus 23 uur vroeger dan in Nieuw Zeeland!
Het was meteen te merken dat dit vlak bij de evenaar ligt, de benauwde hitte viel als een deken op je neer zo gauw je het vliegtuig verliet. Heerlijk, want in NZ was het te koud geworden naar mijn zin. Tijdens de rit in de shuttle bus naar Apia, de hoofdstad, keek ik mijn ogen uit. Het is dichtbegroeid en erg groen, en kleurrijk door de vele tropische bloemen. Overal staan mooie fale’s in alle soorten en maten langs de weg, het zijn een soort open hutten waar mensen in wonen of samen komen. Af en toe zag je wel ‘normale’ huizen er tussen staan. En veel kerken ook, want iedereen in Samoa is gelovig. (Volgens schrijver Dolf de Vries kun je beter maar gelijk in zee springen als je het christendom niet aanhangt… ).
Hier en daar snuffelen varkentjes los rond en alles ziet er netjes verzorgd uit.

Genieten!
Samoa bestaat uit twee grote eilanden en twee kleintjes die daar tussenin liggen. Het heeft 177.000 inwoners waarvan de meesten op het eiland ‘Upolu wonen, waar ook Apia ligt.
Ik bleef een nacht in Apia in een hostel compleet in Samoaanse stijl. Helaas waren de fale’s daar volgeboekt en moest ik in een gewone kamer slapen. Goed en wel geinstalleerd ging ik meteen door Apia lopen. Het is vreemd om te realiseren dat het de hoofdstad van een land is, heel klein en nauwelijks hoogbouw. Vooral de dagelijkse flea market en de algemene markt waren geweldig om over rond te struinen, al die tropische groente en vruchten alleen al!
De volgende dag ging ik met Christine en Uwe (Duitsland) die ik inmiddels in het hostel had leren kennen met de lokale bus naar de werf waar de ferry naar het andere eiland, Savai’i, ging. De vorige dag regende het regelmatig, en helaas de tweede dag nog steeds. Aangekomen op Savai’i werden we meteen aangesproken door mensen van onze accommodatie. Met hun eigen bus reden we in een dik uur naar Tanu’s Beach Fale’s, waar ik de komende 8 dagen zou verblijven. Het waren prachtige kleine fale’s waar we in sliepen, en direct aan het prachtige witte strand en de knalblauwe zee! Echt fantastisch was het, dit had ik al zo lang eens willen meemaken. Ook ‘s nachts is het nog steeds lekker warm, dus het is ook niet nodig dat er muren in je onderkomen zitten. De fale kon wel dicht gemaakt worden door schotten naar beneden te laten die gemaakt zijn van palmbladeren. Hier was het door de zeewind trouwens lang niet zo heet en benauwd als in Apia, en bovendien waren ook de talrijke muggen hier afwezig.
Bij Tanu’s is het ontbijt en diner inbegrepen in de prijs, en dat was zo veel dat ik nauwelijks lunch nodig had. Ook omdat ik vrij weinig heb uitgevoerd op Savai’i, ik zat lekker bij mijn hut te lezen en te luieren, en het was ook prachtig snorkelen vlak voor de deur. En ik dronk melk uit een kokosnoot, maar niet met mijn billen bloot . Toen het op zondag voor het eerst echt zonnig was was het helemaal perfect! De faciliteiten waren verder erg basic, twee toiletten en een dikke koude waterstraal uit een pijp was de douche. Er was etenswaar te koop in het kleine winkeltje, daar moest je gewoon pakken wat je nodig had en dat opschrijven in een boek.

Met Uwe en Christine en twee meiden uit Australië, Helen en Cat, hebben we nog een beetje over het eiland gereden in een huurauto, en onder andere met schildpadden gezwommen, heel bijzonder!

Er is er één…
Op 7 juli was ik jarig (bedankt voor de sms’jes en e-mails!) maar ik heb het lekker aan niemand verteld. Ik zat steeds weer met andere mensen bij Tanu Beach en kende niemand echt goed genoeg. Het was wat dat betreft jammer dat Christine, Uwe, Helen en Cat er niet meer waren. Maar toen ik op 7 juli terug kwam in Apia kwam ik een paar bekenden tegen en uiteindelijk gingen we met z’n vijven naar de film Madagascar, in een overigens erg moderne bioscoop. Dat was erg leuk, en ik vond het wel geinig om stiekem jarig te zijn. En om 30 te worden in Samoa…!

En weer terug naar Auckland
Mijn vlucht naar Auckland ging om 4 uur ‘s nachts. Een Amerikaanse jongen en ik hadden de shuttle bus besteld, maar we kregen te maken met de fa’a Samoa, the Samoan way; hij kwam niet opdagen. Gelukkig konden we de enige(!) taxi die die nacht dienst had bestellen en kwamen we toch nog op tijd op het vliegveld…

Omdat ik erg veel foto’s heb en het verder moeilijk is om te beschrijven hoe Samoa is, heb ik hieronder een aantal foto’s gezet met commentaar eronder. En dan nog heb ik het idee dat ik nog veel meer zou moeten vertellen over hoe bijzonder ik Samoa vind, maar dan kan ik beter een reisgids gaan schrijven!

Op mijn eerste avond in Apia ging ik gelijk met meiden die in hetzelfde hostel zaten naar een fiafia avond, een (vuur-)dansvoorstelling. Vooral voor toeristen bedoeld, maar voor het vuurdansen worden echt nationale en internationale wedstrijden gehouden. De muziek waarop de vrouwen dansen is erg aanstekelijk en vrolijk. De mannen voeren krijgsdansen op begeleid door drums, dat is prachtig om te zien.

In de supermarkten kan je de meest uiteenlopende dingen kopen, van voedsel tot meubels en kleren, en dus ook stoffen. Lavalava’s (sarongs) worden door mannen en vrouwen gedragen, in alle kleuren en motieven.

Dit is fiafia bij Tanu Beach. Het is een goed voorbeeld van de tattoo’s die bijna alle mannen op hun bovenbenen hebben. Het wordt gedaan als teken dat een jongen een man geworden is. Het neemt zo’n twee weken tot een maand in beslag en is erg pijnlijk; als de tattoo af is is dat dan ook het bewijs dat de man in kwestie elke moeilijkheid in zijn leven kan overwinnen.

Deze jongens waren pas 10 jaar oud, veelbelovende vuurdansers!

Het prachtige strand van Tanu Beach!

En ik uiterst tevreden bij onze eigen fale.

Gezamenlijk aan tafel voor het diner. Het bestond meestal uit worstjes of gefrituurd vlees of vis, taro (een wortelgroente), palisami (gekookt taro blad), rijst, kale pasta en groenten. Tamelijk eenvoudig maar typsich Samoaans. Bij het ontbijt kregen we altijd toast en jam, en ook een stuk papaya, banaantjes, stukjes kokosnoot, ananas en sinaasappel. Erg lekker!

Mannen drinken ‘ava op de markt bij de werf op Savai’i. ‘Ava (of kava zoals het in de rest van de Pacific genoemd wordt) is een drank die wordt gemaakt van de wortel van de peperplant en wordt al ruim 3000 jaar gedronken vanwege de prettige bijwerkingen. Het is kalmerend, spierverslappend en licht hallucinerend. ‘Ava ceremonies zitten diep geworteld in de Samoaanse cultuur. Alle bijeenkomsten van dorpshoofden en de regering worden vooraf gegaan door een ‘ava ceremonie . Maar het is dus ook een sociaal gebeuren voor de gewone man. En ik heb netjes gevraagd of ik deze foto mocht maken!

Wat foto’s van het openbaar vervoer, de bussen. Ze zijn een lust voor het oog, geschilderd in bonte kleuren en ook van binnen worden ze versierd. Het is op zich een belevenis om met de bus te gaan, er schalt harde Samoaanse popmuziek uit de grote speakers, en mensen gaan op elkaars schoot zitten als het erg druk wordt in de bus. Dit gebeurt zonder dat er een woord gezegd wordt, dus voor een buitenstaander als ik is het onmogelijk te weten of deze mensen elkaar nu kennen of niet. Als je erin wil wacht je ergens langs de weg en steek je je hand op en als je er uit wil sla je hard op het raam. Ze rijden op Samoan time; het is nooit zeker hoe laat precies en als er niet genoeg mensen in de bus zitten vanaf het startpunt in Apia (de markt) kan de bestuurder ook besluiten om helemaal niet te gaan!

Nog drie foto’s van het paradijselijke Tanu Beach. De meest rechtse van de fales hierboven is die van Uwe, Christine en mij, later had ik ‘m voor mij alleen.

Een typisch beeld van wat je ziet als je met de bus over het eiland rijdt. Stellages als deze staan overal, het afval wordt er op verzameld.

Kinderen van de Tanu familie op het strand.

En last but not least: een schitterende zonsondergang op Tanu Beach!

All Blacks – Lions
Na vanwege de nachtelijke vlucht nauwelijks geslapen te hebben in de nacht van 7 op 9 juli (8 juli sloegen we over vanwege het tijdsverschil), was het op 9 juli ‘s avonds zover: De All Blacks, het rugbyteam van NZ, speelde de derde en laatste wedstrijd tegen de Lions (Groot Brittanië en Ierland). De Lions hebben een grote tour gemaakt door heel NZ, maar de drie wedstrijden tegen de All Blacks was waar het eigenlijk om ging. De Lions maken elke 4 jaar een tour, maar slechts om de 12 jaar in NZ. Australië en Zuid Afrika zijn de andere landen waar ze rond touren. Het is dus een enorme happening hier in NZ, zeker omdat rugby veruit sport nummer 1 is. Met Brendan en vrienden van hem gingen we naar de Barmy Army Headquarters, het hoofdkwartier van de Lions supporters. Het is een commercieel iets, opgezet in de haven in loodsen die gebouwd zijn voor de zeilwedstrijd America’s Cup, maar het is tekenend dat ook heel veel All Blacks supporters daarheen gaan om de wedstrijd op grote schermen te zien. Het is heel tweeledig, aan de ene kant is het enorm belangrijk wie er wint, je kunt het vergelijken met hele belangrijke voetbalwedstrijden van het Nederlands team. Maar aan de andere kant gaat iedereen heel vriendelijk met elkaar om, er is totaal geen aggressie of vandalisme. Het was dus een erg gezellige avond, maar super vermoeiend vanwege mijn slaapgebrek. De All Blacks wonnen dik, net als in de vorige twee wedstrijden!! Rugby, ik vind het een geweldige sport.

Naar huis…
En nu is het dan bijna zover, na een reis van negen maanden ga ik weer terug naar Nederland. Het zit er op. Ik heb een geweldige tijd gehad, maar zie er naar uit weer thuis te zijn. Het is best lang, negen maanden! En ik weet zeker dat ik Nieuw Zeeland, dat prachtige, ruime land met zoveel lieve mensen best zal missen…

Fox Glacier en Queenstown

Na Hokitika ben ik doorgegaan naar Fox Glacier. Hier kan je onder begeleiding mooie wandelingen op de gletcher maken, maar omdat ik dat vijf jaar geleden op de nabijgelegen Franz Josef Glacier al eens had gedaan deed ik het deze keer niet. De volgende dag heb ik ‘s ochtends vroeg wel een kleine wandeling gemaakt om Mt. Cook in het water van Lake Matheson weerkaatst te zien. Dit moest zo vroeg omdat je dan de meeste kans hebt dat het windstil is en het meer dus niet rimpelt. En ik had geluk, want de top van de berg is vaak omhuld door wolken maar niet vandaag. Op de foto zie je de berg, met 3764 meter de hoogste van NZ, in het water beter dan in het echt. Dezelfde dag kwam ik aan in Queenstown, waar ik ‘s avonds Bryan en Belen opzocht, mensen die ik van de tijd in Gisborne ken. Het was heel leuk om een avondje bij te praten in hun apartement.

Ravijnschommelen

Hoe kan het ook anders, in de buurt van Queenstown – adrenaline city of NZ – heb ik de volgende ochtend zo iets engs gedaan, ik heb geschommeld. Het was dan ook wel een canyon swing! Nadat ik eerst een achterwaartse dodensprong maakte van een platform van 109 meter hoog had ik een vrije val van 60 meter, en het eindigde in een mega schommel. De maximale schommelboog is 200 meter… Dit was heel erg eng!! Maar toch gaaf om te doen om een of andere vage reden. Mijn hart klopte voelbaar door mijn dikke donsjack heen, mijn ogen werden zo groot als schoteltjes en ik gilde wel zes keer op weg naar beneden, werd me naderhand verteld.

Methven/Mt. Hutt

Na deze belevenis was het tijd voor meer sportief vermaak. Ik kon de kans niet laten liggen om te snowboarden op het zuidelijk halfrond! Op maar anderhalf uur rijden van Christchurch ligt het plaatsje Methven en skigebied Mt. Hutt, dat op 4 juni als allereerste in heel Australasia zijn pistes opende voor de sneeuwliefhebbers. Een week later was ik er, en ik vermaakte me erg goed met de snowboardles. Het surfen heeft misschien wel geholpen want het ging geweldig! ‘s Avonds keken we met mensen uit mijn lesgroep en het hostel in de pub naar de rugbywedstrijd NZ Maori – Lions. De grote sterke Maori wonnen lekker van de Britten en de Ieren!

De volgende dag was het nog niet gedaan met de sportieve acties want ik reed naar Christchurch waar ik ‘s avonds heb meegedaan aan een korfbaltraining van een van de drie clubs die het land rijk is. Hoewel deze stad al zo’n 8 jaar aan korfbal doet waren de mensen met wie ik trainde lang niet zo goed als die in Wellington, waar ze pas een klein jaar korfballen. Dat heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat ze in Wellington een half jaar training hebben gehad van een stel van PKC!

Fairlie-boerderijwerk

In de buurt van het kleine plaatsje Fairlie heb ik nog drie dagen op een sheep/beef/deer farm gewerkt. Deze mensen waren ook weer heel aardig en hadden nog een van hun vier kinderen thuis wonen, Jessica van 11. De andere drie zitten op boarding school. Samen met Sarah, een toffe meid uit Australië, heb ik geholpen met de schapen verzetten naar een andere wei, het schilderen van de garage, spitten in de groentetuin en brokken voeren aan de schapen. Om aan te geven hoe koud het hier soms kan zijn in deze tijd van het jaar, zie de eerste foto. Het hele land zit onder een laagje rijp! Dit is 8 uur ‘s ochtends. De foto met de schapen is van 12 uur op dezelfde dag, (bijna) geen wolkje aan de lucht.

Het was heel leuk om eindelijk eens een beetje mee te maken hoe het er aan toe gaat op een schapen/ koeien/herten boerderij. Sarah en Jessica achter de piano

Pinguins in Oamaru

Ik vertrok samen met Sarah van de boerderij want ik gaf haar een lift naar de volgende boerderij waar ze ging werken. Onderweg hadden we erg veel mist en zag het landschap er weer heel winters uit. Voor Sarah, afkomstig uit de droge outback van Australië, was dat een wonderlijk tafereel. Om te lunchen stopten we even bij dit mooie kerkje aan Lake Tekapo, maar het was zo koud dat we maar snel weer in de auto gingen zitten. Deze twee mooie foto’s heb ik aan Sarah te danken! Nadat ik haar afgezet had bij haar nieuwe

werkadres reed ik door naar Oamaru. Hier hebben milieubewuste mensen in 1992 een blue penguin kolonie opgezet. Men heeft nestkasten en een zo natuurlijk mogelijke leefomgeving voor ze gebouwd, net het Hobbit-dorpje in het klein . Het werd meteen een succes! Op een van de drukste dagen komen hier meer dan 200 schattige kleine blauwe pinguins aan land om hun jongen te voeren en de nacht door te brengen. Het is de kleinste pinguinsoort, gemiddeld 30 cm hoog en een kilo zwaar. Elke dag rond zonsondergang kan het publiek op een echte tribune en met begeleidend kommentaar van een van de medewerkers de pinguins de zee uit zien waggelen. Toen ik keek waren er jammergenoeg maar 20, het kan heel erg variëren en in de winter zijn er altijd minder. Op 19 juni kwam ik terug in Wellington op het noord eiland, en binnen no time zat ik weer gezellig bij Marianne en Brian in Katikati aan tafel. Fijn om weer terug te zijn aan het eind van mijn reis! De bedoeling was dat ik vanaf nu ging proberen mijn auto te verkopen, maar HELAAS… de afgelopen dagen deden de versnellingen op lage snelheid al wat raar (het is een automaat) en op de lange tocht van Wellington naar Katikati (540 km!) was het zelfs helemaal tot 100 km/uur schokkerig. Ik wist dat dit niet best was, en de monteur in de garage waar ik met Brian naar toe ging zei dat ik de auto zo goed als op kon geven. De waterpomp had ook nog eens een lek. Duur grapje!! Ik heb al die zeven maanden geen problemen gehad en nu dit… Omdat het nu erg lastig is om zelf mijn auto te verkopen hebben we ‘m maar naar een veiling in Mt. Maunganui gebracht, zodat ik er van af ben en ie misschien toch nog wat opbrengt. Het is te hopen. Voordat we ‘m naar de veiling brachten heeft Brian nog de achterwielen verruild met de voorwielen, en het reservewiel achter erop gezet in plaats van een van de voorwielen want die banden waren nogal versleten. Ik heb zelf ook een wiel verwisseld, dus heb weer wat geleerd. Het was in ieder geval heel fijn om met dit autoprobleem bij vertrouwde mensen te zijn, Brian heeft me geweldig geholpen.

Naar de Stille Zuidzee

Terwijl de mensen van de veiling hun best doen mijn auto te verkopen ga ik ondertussen op 29 juni lekker 10 dagen naar Samoa, dat is een spannende afsluiting van een geweldige reis. Zie de Samoa links hiernaast voor mijn accommodatie en allerlei toeristische informatie over het land. Dat wordt genieten!

Wellington

Vorige week zaterdag kwam ik in Wellington aan, de hoofdstad van Nieuw Zeeland. Een leuke stad met veel barretjes en cafeetjes, en een heel groot modern museum, Te Papa, "the museum of New Zealand". Gelukkig mocht ik bij Paul logeren, dat was heel gezellig. Met hem heb ik het museum bekeken, daar hadden we wel een halve dag voor nodig.En het is erg grappig, maar ik heb echt aan een korfbaltraining meegedaan! Het was zo leuk, maar liefst 18 mensen in een gymzaal van het Wellington Girls College. De club bestaat pas een jaar dus de meesten doen het niet langer dan een jaar, maar het zijn allemaal jonge sportieve mensen en een aantal heeft best een goede techniek!

Van noord naar zuid

De laatste dag van mei ging ik met mijn auto op de ferry, en binnen drie uur vaarden we Picton binnen, een klein plaatsje in de Marlborough Sound. Ik ging gelijk de volgende dag rijden, door de Queen Charlotte Sound naar Nelson. Dat was een prachtige rit, het begon gelijk goed. Bovendien was het heel mooi weer, veel zon. Die trouwens wel irritant laag staat inmiddels, maar beter dan dat ie er niet is!

Abel Tasman National Park

De volgende dag ging ik op een kayaktocht van een halve dag, door het Abel Tasman National Park. We hadden een Maori gids, Harold, die er een Maori tocht van maakte. Hij liet ons kennismaken met elkaar door ons allemaal "kia ora!"te laten zeggen en d.m.v. de hongi (neuzen tegen elkaar drukken), "sharing the breath of life", en we herhaalden wat Maori woorden die hij uitriep om ons respect voor de natuur te tonen. Verder nog wat liedjes en verhalen enzo, was erg leuk. Het was ook erg mooi! Gelukkig hadden we weer een mooie dag. De tweede helft van de dag liep ik van een strand naar een ander strand, alwaar ik opgehaald werd door de watertaxi. Onderweg langs de baaien zagen we nog zeehonden met jongen!

Nelson – Westport

Ook de rit van Nelson naar Westport was erg mooi, ik reed nu al tussen met sneeuw bedekte bergen door, het leek net een laagje poedersuiker.Op de Buller River bij Westport wilde ik gaan white water raften, maar er waren helaas niet genoeg deelnemers, alleen maar ik. Gelukkig kon ik wel jetboaten, want er was een Kiwi Experience bus bij Buller Adventure Tours gearriveerd waar allemaal jonge backpackertjes uit tuimelden. De meisjes gingen paardrijden en de jongens wilden wel jetboaten. Op de foto zit ik rechts achterin, met 9 jongens in de boot! Een jetboat kan 100 km/uur over water van 10 centimeter diep, en heel snel keren en manoeuvreren. Het was erg gaaf maar ook heel heel koud. Ik zit niet voor niks zo charmant ingepakt… 

Westport – Hokitika

De volgende dag kon ik ook niet raften, dus reed ik langs de mooie ruige westkust en de wilde Tasmanzee door naar Hokitika. Dit plaatsje staat bekend om zijn arts and crafts, in het bijzonder om zijn greenstone oftewel jade. Onderweg naar Hokitika wilde ik een foto maken van dit geinige verkeersbord, waarna mijn auto niet meer wilde starten…    Alleen een zielig -tik- geluid hoorde ik als ik de contactsleutel omdraaide. $%*%^$#!!!! Toen ik al op het punt stond om een auto aan te houden voor hulp stopte er uit zichzelf een auto met twee aardige Franse jongens erin. Zij hebben me met hun startkabels gelukkig weer op weg geholpen en sindsdien is er niks meer aan de hand. Dit was dan mijn eerste ‘bange moment met eigen auto’! Al tien minuten verder stopte ik weer om bij Punakaiki de onvermijdelijke Pancake Rocks te bekijken, limestone rotsformaties die door het beuken van de golven uitgesleten zijn tot stapels pannenkoeken. Erg mooi om te zien. Ik had met de Franse jongens afgesproken dat we elkaar bij deze attractie zouden zien zodat als ik weer problemen had met starten, zij mij weer konden helpen. Ik zag de jongens echter niet meer; in het cafe waar ik lunchte had ik al een betrouwbaar ogend ouder echtpaar op het oog voor het geval dat, maar mijn auto liet me gelukkig niet nog een keer in de steek.

Creatief toerisme!

In Hokitika kan je bij Gordon Wells zelf je eigen ontwerp kiezen en een jade-sieraad maken. Hij slijpt het met een diamantslijper in zijn ruwe vorm en jij mag het dan polijsten met 6 verschillende gradaties schuurpapier. Het kost een uur of vier en ik polijste meteen ook een paar nagels, maar dan heb je ook wat! Het is erg mooi geworden al zeg ik het zelf. Dit Maori symbool, de koru, staat voor "growth and new beginnings". Het is afgeleid van een nieuwe (opgerolde) scheut van de varen, ook een NZ symbool.Bij de Nederlandse hoek in de New World supermarkt heb ik speculaas gekocht, zoals je op de foto ziet. Zo lekker… Er zijn o.a. ook gevulde koeken, stroopwafels, lange vingers en kano’s te koop in deze supermarktketen. Zelfs hagelslag en roggebrood! In Picton staat de "Picton Village Bakkerij". Ik bestelde er "two gevulde koeken please", maar moest het helaas herhalen in het Engels, de verkoopster was een Kiwi. Almond filled cookies dan!

Nog twee weken

Dat is hoe lang ik nog de tijd heb op het zuid eiland voordat het echt tijd wordt om mijn auto te verkopen. In die tijd hoop ik nog een hoop dingen te doen hier. Een canyon swing (?), werken op een boerderij en wellicht een korfbaltraining in Christchurch? De tijd zal het leren!

Na nog een dikke week in het relaxte Raglan gesurft te hebben ben ik nu eindelijk vertrokken. Jeremy, de eigenaar, vroeg zich al af of ik ooit nog ging vertrekken. Het was leuk dat Michaela, een Duits meisje dat er ongeveer net zo lang als ik heeft gezeten (5 weken!), gisteren terug kwam van een week weg geweest te zijn.

Ik schreef in mijn vorige log dat ik mijn auto ging verkopen aan de man van wie ik ‘m gekocht had, en het leek er ook erg op dat dat zou gebeuren… maar niet dus. Gisteren zou het gaan gebeuren, maar om een lang verhaal kort te houden: hij hield me aan het lijntje en ik had natuurlijk geen zin en tijd om eeuwig op meneer te wachten. Gisteren zou hij me terug bellen of we vrijdag (vandaag) de deal zouden doen maar hij heeft helemaal niet meer gebeld… iets waar ik niet zo goed tegen kan. Ik moest echt zo langzamerhand richting Wellington, want ik heb niet al te veel tijd meer voor het zuid eiland, aangezien ik op 29 juni naar Samoa ga. Ik ben dus maar vertrokken met lekker nog steeds mijn eigen auto (best wel fijn eigenlijk). Vanochtend nam ik afscheid van Jeremy en Lynda en hun hond Jed en van Michaela. Ik heb het er heel erg naar mijn zin gehad, en Jeremy en zijn vrouw Lynda zijn echt super aardige mensen, zij maken het verschil.

Raglan – Napier
Ik ben vandaag naar Napier gereden, van de westkust naar de oostkust! Niet echt op de route naar Wellington, maar het is een bijzondere stad. Napier is in 1932 door een aardbeving bijna geheel verwoest, en omdat de art deco stijl toen erg in was zijn heel veel gebouwen toen in die stijl herbouwd.
Ik kwam vanmiddag om 4 uur aan en ben nog snel even door de stad gaan lopen, het was erg leuk om te zien. Ik kwam zelfs langs iets wat verdacht veel op een Hollandse snackbar leek; een Dutch take away! Ik heb daar lekker een broodje kroket gegeten. De kroket zat dan wel niet in een broodje maar lag op een simpele witte boterham, maar met goeie mosterd, het was heerlijk! Ze verkochten er ook allerlei Nederlandse producten, zoals je wel vaker ziet in de zogenaamde Dutch Deli’s, maar hier kon je dus ook gaan zitten en eenvoudige maaltijden bestellen zoals een uitsmijter, en tosti’s. Ik kon het niet laten om een pakje instant boerenkool van Maggi te kopen; het is hier echt herfst dus dat zal wel smaken! Vanavond heb ik Indisch take away gegeten, ook lekker.
Het hostel waar ik nu zit is trouwens ook bijzonder, het is een voormalige gevangenis. Best geinig voor een nachtje, maar wel errug sober en kaal.

Wellington
Morgen zal ik in Wellington aankomen, waar ik Paul weer ga zien, een Engelse vriend van mij die ik al eerder in Gisborne een paar dagen heb gezien. Ik hoop er ook aan een korfbaltraining mee te gaan doen, want jaaa Wellington heeft een korfbalclub! Ik begin het nogal te missen geloof ik… Dinsdag ga ik dan met mijn autootje de ferry op naar het zuid eiland, het werd tijd zullen sommige mensen wel denken! Ik heb echter een supertijd gehad op het noord eiland met al het surfen en de leuke werkplekken, daar ging het me vooral om. Mijn board heb ik gisteren verkocht aan Tony van surf shop Gag in Raglan.
De volgende log komt van het zuid eiland…

Het is alweer twee weken verder en ik ben nauwelijks ergens anders geweest dan in en om Raglan. Is ook niet zo erg, ik wil in juni naar het zuid eiland en voor die tijd mijn auto verkopen aan de man van wie ik ‘m gekocht had. Hij woont in Hamilton, dus is het handig als ik eind mei in Raglan ben. En tot die tijd wil ik gewoon nog zo veel mogelijk SURFEN. Het zuid eiland wil ik gaan
verkennen met een huurauto, heb ik bedacht.
Op dit moment ben ik een laatste trip aan het maken over SH45, de zogenaamde Surf Highway, het laatste surfgebied van het noord eiland waar ik nog niet geweest was. Vrijdag vertrok ik en reed ik naar New Plymouth, ook een grote naam qua surfspot. Heb twee dagen gesurft op het bekendste strand daar, Fitzroy, de town beach. Het was heel erg goed, en er waren een aantal indrukwekkende surfers in het water. Ik was er daar niet een van!
Maar New Plymouth heeft niet alleen surf te bieden, het staat ook bekend om de prachtige parken. Ik heb er een zondagochtend doorgebracht, en prachtig inderdaad. Zo afwisselend, echt heerlijk om in rond te dwalen. Ook ben ik naar een tentoonstelling over Sir Edmund Hillary geweest, de Nieuw Zeelander die in 1953 met zijn sherpa Tenzing Norgay (jaja, ik weet er nu iets vanaf) als eerste op
de top van Mt. Everest stond. Heel erg interessant met allemaal prive bezit zoals de kleding die hij droeg op de top, zijn camera, zijn ice axe en zijn dagboek. En een heleboel achtergrondinformatie, ik vond het geweldig.
Gisteren ben ik doorgereden naar Opunake, geen grote plaats maar de grootste langs de Surf Highway. Het weer is echter omgeslagen, er staat een gigantisch
harde zuidenwind en de golven zijn dus messy. Om over de gevoelstemperatuur maar niet te spreken. No way dat ik hierin ga surfen! Ik zit ook nog eens helemaal alleen in mijn hostel, maar dat heeft ook wel weer eens wat. Het is wel een beetje spookachtig, met de wind die om het huisje huilt en de regen die tegen de ramen slaat… Hoezo herfst?! Ik had geen zin om in dit weer verder te rijden. Morgen ga ik hier wel zowiezo vandaan, ik ga in twee dagen terug naar Raglan waar ik dus volgende week mijn auto hoop te verkopen. Het einde komt nu in zicht!

Foto1: Manu Bay, Raglan. Wereldberoemd! (onder surfers).
Foto2: Ik met mijn board op Ngarunui Beach, Raglan. Op de achtergrond Manu Bay. (zelfontspanner foto) Manu Bay is helaas iets te ruig voor een beginner als ik…
Foto3: De binnentuin van het hostel in Raglan.
Foto4: Een prachtige zonsondergang op Ngarunui Beach, met toetoe’s op de voorgrond.
Foto5: Bridal Veil Falls, onderweg van Raglan naar New Plymouth.
Foto6: Op de Surf Highway tussen… Opunake en Hawera.

Het leven is goed in Raglan! Ik ben er tien dagen geweest, veel gesurft en veel gezellige mensen ontmoet. Het was wel wat koud de eerste dagen, door een snijdende zuidenwind (direct van de zuidpool, brrr!). Maar dat is nu voorbij, het is heerlijk warm herfstweer. Zondag ben ik met Wayne (Oz) en Daan (NL) naar Auckland gereden, want ik ging daar kijken naar een rugby league wedstrijd (NRL, de Australische competitie). Wayne en Daan kochten kaartjes bij het stadion en gelukkig konden we naast elkaar zitten. De Auckland Warriors (in het zwart) speelden tegen de Penrith Panthers uit Sydney, en helaas verloren de Warriors. Het was wel heel gaaf om te zien, harde tackles en mooie tries! Gepassioneerd publiek ook, herhaaldelijk klonk het ergens achter me oorverdovend: "COME ON WARRIORS!! TAKE HIM DOOOWN!!" Na de wedstrijd zette ik Wayne af in het centrum en bracht ik Daan naar Orewa, een half uur boven Auckland. Ik zou weer bij Brendan gaan logeren, en in Orewa belde hij me om te zeggen dat we naar de film gingen met Scott, ik had precies genoeg tijd om naar zijn huis te rijden zodat Scott me daar op kon halen. Brendan zelf zat al in het centrum, was aan het werk (op zondag, pffff…  ). We zagen de film ‘A hitchhikers guide to the galaxy’, echt een aanrader! Ik heb geen idee welke films er nu in NL spelen, maar deze moet je zien!Verder heb ik in Auckland de datum op mijn ticket verzet, wat nogal wat moeilijkheden op heeft geleverd omdat ik NIET, zoals ik dacht, een open ticket had gekocht in NL, maar een ticket waarvan de data absoluut niet veranderd mochten worden. Iemand bij mijn reisburo heeft duidelijk een grote fout gemaakt! Bij hoge uitzondering en met misbruik van de dokter in Raglan – ik heb zogenaamd  heimwee… NOT! Niet echt tenminste – heb ik nu de datum mogen veranderen. En er gaat weer een droom werkelijkheid worden…, ik ga naar de Pacific! Ik heb een retour Samoa geboekt de eerste week van juli, en niet veel later zal ik in Amsterdam landen. Maar tot het zover is nog even surfen in Raglan (ben weer terug) en een paar weken het zuid eiland rond touren.Op de eerste foto zie je de keuken in het hostel in Raglan (sushi maken onder leiding van chef Take) en op de laatste de woonkamer. Het is een geweldig hostel, de fijnste die ik tot nu toe gehad heb!

Het leven is goed in Raglan! Ik ben er tien dagen geweest, veel gesurft en veel gezellige mensen ontmoet. Het was wel wat koud de eerste dagen, door een snijdende zuidenwind (direct van de zuidpool, brrr!). Maar dat is nu voorbij, het is heerlijk warm herfstweer. Zondag ben ik met Wayne (Oz) en Daan (NL) naar Auckland gereden, want ik ging daar kijken naar een rugby league wedstrijd (NRL, de Australische competitie). Wayne en Daan kochten kaartjes bij het stadion en gelukkig konden we naast elkaar zitten. De Auckland Warriors (in het zwart) speelden tegen de Penrith Panthers uit Sydney, en helaas verloren de Warriors. Het was wel heel gaaf om te zien, harde tackles en mooie tries! Gepassioneerd publiek ook, herhaaldelijk klonk het ergens achter me oorverdovend: "COME ON WARRIORS!! TAKE HIM DOOOWN!!" Na de wedstrijd zette ik Wayne af in het centrum en bracht ik Daan naar Orewa, een half uur boven Auckland. Ik zou weer bij Brendan gaan logeren, en in Orewa belde hij me om te zeggen dat we naar de film gingen met Scott, ik had precies genoeg tijd om naar zijn huis te rijden zodat Scott me daar op kon halen. Brendan zelf zat al in het centrum, was aan het werk (op zondag, pffff…  ). We zagen de film ‘A hitchhikers guide to the galaxy’, echt een aanrader! Ik heb geen idee welke films er nu in NL spelen, maar deze moet je zien!Verder heb ik in Auckland de datum op mijn ticket verzet, wat nogal wat moeilijkheden op heeft geleverd omdat ik NIET, zoals ik dacht, een open ticket had gekocht in NL, maar een ticket waarvan de data absoluut niet veranderd mochten worden. Iemand bij mijn reisburo heeft duidelijk een grote fout gemaakt! Bij hoge uitzondering en met misbruik van de dokter in Raglan – ik heb zogenaamd  heimwee… NOT! Niet echt tenminste – heb ik nu de datum mogen veranderen. En er gaat weer een droom werkelijkheid worden…, ik ga naar de Pacific! Ik heb een retour Samoa geboekt de eerste week van juli, en niet veel later zal ik in Amsterdam landen. Maar tot het zover is nog even surfen in Raglan (ben weer terug) en een paar weken het zuid eiland rond touren.Op de eerste foto zie je de keuken in het hostel in Raglan (sushi maken onder leiding van chef Take) en op de laatste de woonkamer. Het is een geweldig hostel, de fijnste die ik tot nu toe gehad heb!